فكر كن ...

یه روز كه سلامتی نداریم یا بیماری كسی رو میبینیم

دلمون میگیره و میگیم خدایا سلامتی بده. هیچی

بدتر از نبود سلامتی نیست. سلامتی همه چیز رو با خودش میاره.

یكی كه افسرده و دلمرده اس یا همچین كسی رو میبینه

حس میكنه دل خوش و گرم و پرامید همه چیزه و نبودش سیاهترین زندگیه.

یكی میگه خیانت بدترینه

یكی میگه طلاق

یكی میگه نبود پدر و مادر یا مرگشون

یكی میگه نبود بچه یا مرگش

یكی میگه بی عدالتی

یكی میگه قفس

یكی میگه از دست دادن خدا و دست یاریش

یكی میگه ...

خیلیامون خیلی چیزها میگیم.

آیا واقعا بدترین ها هستن یا تو اون شرایط و محیطش سختن؟

هر كدوم اینها رو كه میبینیم ... یه لكه ی سیاهی میزنن به زندگی و دل و روحمون

جوری كه هیچوقت از بین نمیره. فقط گاهی روش رو غبار میگیره و نمیبینیم

اما گاهی طوفان میاد و اون گرد رو برمیداره و اون لكه عیان میشه.

دردمون میاد ...

اما تهش ... زنده میمونیم.

یكی با اقتدار و لبخند

یكی با عادت

یكی با دلمردگی

یكی با افسردگی

و حتی یكی با شوك و بیماری و فراموشی ...

++ واقعا نمیدونم چم شد نوشتم. میدونم هدف خاصی نداشت شاید

حرف خیلی گنده ای نبود شاید ...

فقط فكرم رو این مسئله بود و خالیش كردم .

++ رمضان، زیباترین ماه خدا مبارك